Elk jaar weer kijk ik met spanning uit naar het programma van festival Film by the Sea. En dan vooral naar de boekverfilmingen. Die vormen immers het hart van het festival. In de Film & Literatuur competitie dingen acht nieuwe boekverfilmingen mee naar de Film & Literatuur award, gemaakt door de bekende kunstenaar Aad Veldhoen.
Zowel de openingsfilm ‘Youri’ als de slotfilm ‘500 Miles’ zijn dit jaar gebaseerd op een boek, maar zijn zoals gebruikelijk niet opgenomen in de selectie voor die Film & Literatuur Award. Dat maakt mijn nieuwsgierigheid er niet minder om. Vooral van die beide films wil ik vooraf dolgraag het boek lezen. Opmerkelijk misschien, want veel mensen mijden bewust vaak het boek vooruitlopend op de verfilming. Als argument geldt dan soms: ‘ik wil vooraf het verhaal niet weten’. Anderzijds kan de verfilming van een alom gelezen bestseller ook een belangrijke impuls geven juist wel naar die film te gaan. Wat m’n eigen motivatie betreft: Ik vind het enorm boeiend het verschil te ervaren tussen twee kunstuitingen: boek en film, dus hoe je een verhaal op verschillende wijze kunt vertellen, de thematiek tot uiting kunt brengen. Juist die verschillende keuzes kunnen zo verrassen en stof geven tot discussie. En dat is toch heerlijk tijdens zo’n festival? Willen we tijdens het zien van een verfilming het boek steeds herkennen, de bladzijden als het ware horen omslaan? Of willen we verrast worden door nieuwe uitingen?
In elk geval beleef ik deze weken veel voorpret aan het lezen van het boek ‘In het huis van de dichter’ en vraag ik me af hoe hier een boeiende openingsfilm van het festival van gemaakt kan worden. En ook van het boek ‘Charlie en ik, ver van huis’, de verfilming waarvan onder de titel ‘500 Miles’ als slotfilm van het festival vertoond zal worden. Een hoofdrol daarin is weggelegd voor Bill Nighy. Hij speelt een excentrieke opa. Maarre….in het boek, dat ik net met veel plezier heb gelezen, komt helemaal geen opa voor. Dat maakt de nieuwsgierigheid naar de verfilming dan weer extra groot. Vooruitlopend op het filmfestival lees ik, samen met mijn dochter, nog even door in afwachting hoe we die verhalen straks op het witte scherm te zien krijgen.